بشنویدپادکست آستروپدیا را بشنوید یا برای بعد دانلود کنید

کُره دایسون یا DYSON SPHERE چیست؟

طرفداران انرژی های خورشیدی می دانند که تنها, بخش کوچکی از قدرت خورشید به سبب فرآیند های درونی به سمت زمین روانه می شوند. اما چه اتفاقی می افتاد اگر ما به عنوان یک تمدن پیشرفته می توانستیم تمام انرژی خارج شده از خورشید را جمع آوری کنیم؟ بنابراین ما نیاز داشتیم تا از نوعی پوشش به دور خورشید استفاده کنیم. این پوشش در اصطلاح دانشمندان به عنوان کُره دایسون یا عایق دایسون (Dyson shell) شناخته می شود.

این ایده برای اولین بار توسط فریمن جی. دایسون (Freeman J. Dyson) فیزیکدان و اخترشناس انگلیسی در سال ۱۹۶۰ مطرح و مورد بررسی قرار گرفت. دایسون دو صفحه از مجله علوم را با عنوان: جستجو برای ستاره های مصنوعی با پرتو های مادون قرمز به خود اختصاص و به شرح این ایده پرداخت. دایسون قصد داشت بیان کند که یک سامانه جمع آوری انرژی خورشیدی می تواند در ابعاد یک ستاره آن هم نه به عنوان منبع انرژی برای ما, بلکه به عنوان کاری پیش پا افتاده توسط دیگر تمدن های پیشرفته در کهکشان مورد استفاده قرار گیرد.

اولین تلاش های بشر برای بهره گیری از انرژی خورشیدی.

دایسون معتقد بود که جستجو برای یافتن مدارک از چنین ساختاری می تواند ما را به سمت تمدن های پیشرفته در آن سوی کهکشان هدایت کند. به همین منظور گروهی از دانشمندان در سال ۲۰۱۳ کاوش در فضا را برای یافتن نشانه ای از کُره های دایسون در کهکشان راه شیری آغاز کردند.

نقطه مرکزی در تصویر نشان دهنده یک ستاره است. کُره دایسون در ساده ترین شکل خود می تواند به شکل حلقه هایی از ابزار های جمع آوری انرژی خورشیدی طراحی شود که در فاصله ۱۶ میلیون کیلومتری از ستاره قرار خواهند گرفت. این پیکربندی همچنین به عنوان حلقه دایسون (Dyson ring) نیز شناخته می شود.

در اصل آنچه که از کُره دایسون در آینده انتظار می رود, نوعی کُره مصنوعی و تو خالی به دور ستاره بوده که البته این روش به نام انتخاب شده از سوی دایسون نیز شباهت بیشتری دارد.

دایسون در نامه ای به منظور تبادل نظر میان دانشمندان در سال ۱۹۶۰ می نویسد:

یک پوسته جامد یا حلقه ای دوار به دور ستاره از لحاظ مکانیکی غیر ممکن خواهد بود. اما استفاده از ابزار هایی مستقل برای چرخش به دور ستاره امکان پذیرتر خواهد بود.

سرانجام یک تمدن در طول زمان خواهد توانست حلقه های دایسون را در اطراف ستاره خود اضافه کند. بدون شک استفاده از این فناوری برای یک تمدن پیشرفته کاری بسیار ساده و در عین حال پربازده خواهد بود.

دانشمندان معتقدند که یک کُره دایسون برای فعالیت, نیاز به حوزه ای به وسعت مدار زمین با وسعتی ۱۵۰ میلیون کیلومتری به دور خورشید خواهد داشت.

وب سایت SentientDevelopments.com, کُره دایسون را این گونه شرح می کند:

این سامانه می تواند شامل تعداد بسیار زیادی از ابزار های جمع آوری انرژی یا حتی زیستگاه های مصنوعی به دور یک ستاره باشد. با استفاده از این روش تمام یا حداقل بخش قابل توجهی از انرژی برخورد کرده با سطوح, قابل مصرف خواهد بود. دایسون باور داشت که ایجاد چنین ساختاری در واقع نتیجه ای منطقی از بقای طولانی مدت یا افزایش نیاز به انرژی در یک تمدن پیشرفته خواهد بود.

نویسندگان علمی تخیلی نیز نقشی اساسی در ایجاد این ایده در ذهن دایسون داشته اند. در واقع برای اولین بار اولاف استیپودن (Olaf Stapledon) فیلسوف و نویسنده تاثیرگذار داستان های علمی تخیلی, از این ایده در رمان ستاره ساز ( Star Maker) خود استفاده کرده که ظاهرا دایسون بعدها آن را مطالعه و از آن الهام گرفته است.

امروزه ستاره شناسان به طور جدی در مباحث و بررسی های خود در جستجوی مدارکی به منظور یافتن کُره های دایسون در کهکشان راه شیری هستند. استفاده از این استراتژی در جستجو, برای دانشمندانی که چند دهه جستجو در امواج رادیویی برای یافتن موجودات فرازمین را بی فایده یافته اند, به عنوان یک محرک و امیدواری محسوب خواهد شد.

اما دانشمندان در واقع به دنبال چه چیزی هستند؟ ابرسازه ای را تصور کنید که به منظور جمع آوری انرژی به دور یک ستاره ساخته شده باشد, در نتیجه نور رسیده به ما از این ستاره دچار تغییر و کاهش های نامنظم خواهد شد. یک چنین سامانه ای خواهد توانست نور و انرژی خروجی از یک ستاره را برای منافع خود جمع آوری, تبدیل و دوباره به سمت هدف مورد نظر تابش دهد. بنابراین کاری که دانشمندان نیاز به انجام آن دارند, مشاهده تغییرات در نور خروجی و تشخیص بازتابش انرژی از سوی ستاره ها خواهد بود.

استفان باترزبی (Stephen Battersby) یکی از دانشمندان تازه کار است که در سال ۲۰۱۳ مقاله ای بزرگ با نام (ابر پروژه های بیگانه: آغاز شکار) در مورد این جستجو ها به تحریر در آورد. او همچنین یک نمودار بسیار جذاب هم به منظور توضیح جستجو های جدید دانشمندان ارائه کرده که در اینجا می توانید مشاهده کنید.

کُره دایسون می تواند شامل ابزار های مدارگرد در اطراف یک ستاره در محدوده زندگی تمدنی پیشرفته باشد. بدون شک هدف از ساخت چنین سازه ای در اولین نظر, اطمینان از برخورد بخش اعظمی از انرژی به سطوح دریافت کننده و تامین نیاز های آن تمدن است. فریمن دایسون به عنوان اولین دانشمندی شناخته می شود که در سال ۱۹۶۰ این ایده را مطرح و پیشنهاد داد که این سبک از جمع آوری انرژی برای تمدن های پیشرفته اجتناب ناپذیر خواهد بود.

منبع: earthsky.org

افزودن دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *